hayret makamı
Cuma, Şubat 8, 2008adam beni garipsedi
bu sokaktan geçişimi
bakışlarımı, utangaç bakışlarımı
arlanmaz susuşlarımı
sol yanımda hep başka biri vardı
sesimde soluğumda başka biri
ölmeden önce biraz önce az önce
tut kendini dedi
bırak dağılsın dışındaki herşey
günahı satın alınmış bir meczup gibi
cezam kesilsin istedi
pörsümüştü herşeyim
bahtım ve kara kara saçlarım
melodisi olmayan bir şarkıydı ruhum
ruhum intihardan önceki son dilekti
ve allah’ı hatırlatacak bir kelime
elimdeki kırbaçla örseledim kelimeyi
son kez sarıldım ve bıraktım
artık olabileceklere razıydım
küçük bir kız çocuğu
yüzünde pembe çilleri
sorunca yüzümdeki gülümser hüznü
ben sabah olmasına tahammül gösterip
bakışlarındaki safiyete dokunmadan önce
verebileceğim her cevaba razıydım
onu şaşırtacak hüzne
aklımdan şüphe ettiricek hüzne…
yorum (2) yorum yaz! kalıcı bağlantı
an lejandları
Cuma, Ekim 26, 2007
-1-
bir yazı atölyesi
harflerden portreni çiziyorum
kelime takımları
ve küflenmiş kağıt tomarları
kendime çevirmişim kurşun kalemleri
cümlelerin sapma açısı
sayfalarda harp düzeni
bir anlam kuyusu ve ezbere dönen çıkrık
bütün tonlarıyla ifşa ve sır
heceliyorum bir dua gibi
kum taneleri ayak izlerin
azalarımın hallerinden sesler
bir cümle kursa yüreğim huşu vaki olacak
evet serin bir kitabe
leyl gözlerin...
-2-
kırık dökük işlenmiş alfabeye öykü
yüzümdeki kuyunun ve zindanın çözümlemeleri
aykırı duruyor aldığın kaktüs
ve sözün bekleme iştiyakı
fecr yüzünü...
-3-
çöl ve denizin ulama noktası
bir soluk yürüyüşünde
ne uçurumdu, ne düştüm, ne kırıldım
bütün tasvirlerinde taşra hazırdır aşka
duha ellerinin...
-4-
besmele gibisin
kaybettiğim her noktada gördüğüm rüya
ünlem ile uyandığım
ya da yutkunduğum redifler
ne kinaye, ne mübalağa
anlam ile ölüm parantezinde bir kararsın
yorum yorgunu bir saat
ayraç kıvamında kakül
hokka sıcaklığında bir terkib
nehar tebessümünde...
-5-
can havliyle okuyorum satır aralarını
acıların noktalama işaretlerini
azadeliğin bittiği kurallarda
toprağa teslimiyetim başlıyor
bütün ölümler farklı
esma ve inşa
yoksulluğun dili oluyor ağır sözler
kanatları kırılınca mürekkebin
uzar zamanın rengine bürünen pasajlarda
asr sesin....
-6-
lehçeler kalbin ritmi
mânâ gözlerinden dökülen kainat
ikra ve ötesi,
ruh bulur yerini cazibe tesbihinde
yağmur ne güzel bir şiirdir
ümmiliğin çizgilerinde
isyan teksirlerinden ne çıkar
hayatın eklerinden ve kiplerinden
yürüdüğün yok mu
bütün anlatılara can vererek...
-7-
yedinci kayıttır
dijital bir daktiloya reva müsveddeler
parirüs mü parşömen mi
bir metin vazediyorum
olay örgüsü karakterleriyle
ve sana benziyor nazlanan
kesintisiz bir merhamet ayak izlerin
olmayışının hüznü sürgün
kimse dolduramıyor kimsenin boşluğunu
evet gözlerin olmalı bu tablette...
-8-
buraya kadar anlattıklarını resmet
çivi yazısıyla ruhuma
hırçın bir ırmak gibi beni
ve döküldüğüm bir deniz olarak seni
gömdüğün taşları
bir avluda yudumladığımız çayı
hastane koridorlarına döküldüğümüzü
ki birgün dünya dönmeyecek
yine de sen mümkün olacaksın
yoksa almayacak satırlar...
-9-
sahi kiminle hemhal oluyorum
orda mısın
yoksa hiç gitmedin mi içimden
daha tashih edeceketin metin hallerimi
yaprakları sürmeleyecektin
çoğalacaktı gözyaşlarım
gece inanılan bir imla olacaktı
mavi kayığın yol alacağı
gül kurusu ile silecektin yüzümü
işlemiş bir muhteva olacaktım...
-10-
insan titremeden ne yazabilir ki:
susmaktır aşk...
yorum (2) yorum yaz! kalıcı bağlantı
infial babı
Cuma, Ekim 19, 2007
avuçlarımda ahşap rengi yaralar
yüzüm çöl kabuğu
bir dilencinin baharat kokulu avlusunda
kendimi bıraktım toprağa
saçlarımın örgüsünde kumlar..
ve ağladım bir tapınak gibi sırılsıklam
paslı hançer
yudumlayarak günahın suyunu
pörsümüş iniltiler döküldü dudaklarımdan
aşkın köklerinden damıtılmış..
bakışımın boşluğundaki işaret kokusunu
çürümüş sözlerime ekledim
pıhtılaştı damarlarımda inancım ..
keşişler baş ucumda tütsüler tutuşturmuş
ruhumun sarnıcı yosunvari bir su
semada damlaların sesinde yakaran gülüşler..
küf bir lehçe ile fısıldadım
‘herşeyden kısa bir hüzün ömür’
yorum (0) yorum yaz! kalıcı bağlantı
ruze
Çarşamba, Ekim 10, 2007
bir tebessüm gibi geride kalıyor hüzün... yağmur damlaları düşüyor avuçlarıma ve iklimimden sarı ölgün günah yaprakları dökülüyor. yetmedi. ne kurumuş topraklar gibi duaya dokunan dudaklarımın heyecanı bitti, ne de içimin alevleri sönecek. ömrü kısalmıştı mevsimin, karanlığı artıyordu ömrün, sukuneti dağılacaktı karanlığın... bir de kuşlar ve çiçekler çekilirse hayatın neşvesinden, of! ki çok az insan kalmış hikayelerde.
göç kırılmıştı içimde bir sessizlik buğusu gibi... güneşin bu dönenceden her geçişinde, vicdanımın derinliklerinde ıslak ve üşüyen bakışlarla hazan ağlamalarına eşlik etmeye çalışırım da kurumuştur bir kere göz pınarlarım. unutacak mıyım, hırkasını çıkarıp entarisini giyindiğim can içi hasadın alnındaki hüsnü...
parmaklarım, kelebeklerin kanatlarında soluduğun yalnızlığının ve inceliğinin döküldüğü bir ırmağın saçlarında; gözüm, kırık kanatlarını göğe açmış bir kuşun hüznünde; balıkçılar iskelesinde harabe bir kulübe ve camlara çizilmiş ağaçların yortusu... vakar ve ölüm.
“elemneşrah leke sadrak” âmâ göğsümü açıyor. okuyorlar defaatle, dinliyorum... ‘can’ diyen dillerin kadar tatlı... asıl tekâsür güz makamında diyorsun... yıkık şehirlerin dehlizlerinde, mateme bulaşmış laleden başka gözüm görmüyor... pelteleşmiş acı kıvamında hüsran... soluk alışların o kadar hızlı ki nutkum tutulacaktı...
ve saçlarıma düşen kırların kahrı... bir sonbahar gibi nefesimi tutuyorum; içimde kalan son bir kaç şeye sarılacağım titreyerek. kurşuna dizilmek korkusu değil, içimde uçmayan serçelerin sessizliği...
diyorsun ki ‘güzelliğe yönelişin sonucudur aşk'... duydum usta! muttasıl bir karanfil kokusu nazında, unutma beni gözlerinde...
kolay olmasa da mevsimi fark etmek, bir avuç toprak bulup fışkıran salkım söğütlerin hasretini okumamdan alıkoyamıyor hengame. toprağa dayamışım kalbimi, bütün ayrılık noktalarında seni bekliyorum... sükûnu yüreğime taşımak için bu hazan gelmelisin. hazan, aşk ve tevekkül...
adım adım yapraklar düşüyor hâlâ, ışıl ışıl yıldızlar; günler kısalıyor diye endişen niye?
hüznün ellerinde mısralar, yaprak gibi dökülüyor. yürek sızısı işte. yaşanmıştır. oysa ben bir vefanın kıyısında göğün melal gözlerine dayamışım kuruyan dimağımı... düştüm düşeceğim, zamanlarım karışıyor... tut beni...
yorum (0) yorum yaz! kalıcı bağlantı
kara kalbin masalı: ...
Pazar, Eylül 9, 2007
yüzüm kara kara yazılar giyerim
bütün fallarım çıkmış
koşmuşum hayatın ardından kırık bir yoldan
soygun yorgunluğu üzerimde
kara yazılar giyerim yüzüm kara
sıkmışım küf kokan kalbimi
kemirilmiş ekmeklerin ortasına
sırıtkan aynalarda asit yuduklayarak
kapı önlerinde
küf kokan kalbimi sıkmışım
bir masalın orta yerinde
senfonik bir hüzün bestesinin tınılarında
tutmuşum kendimi
yakalanmışım suç üstü elimde mızrak
orta yerinde bir masalın...
kapat perdeyi lambayı defteri gözlerini
yaralarımı azdıracak ne varsa
nefes alıyorsam nefesinden
çürümüş kelimelerle
defteri perdeyi lambayı gözlerini kapat...
yorum (1) yorum yaz! kalıcı bağlantı